Øyvind Aasen Gloppestad sitt forskrudde sinn.

I førre veke vart eg sitjande saman med mine vene sambuarar  på ein laber ettermiddag utan fotball på TV..Vi forarga oss over kor plagsomme dei nye reklamene til Tine er. Eg er vand med å ta tak i ting, og fann difor ut at eg skulle sende dei ein epost..Her har vi den:

Hei.

Eg må seie meg luta lei av reklamene de driv å sender for tida. At det skal være mogleg å tape seg so enormt! Dei fyrste reklamene var fine, med småborn som drikk mjølk, smiler og ler, søler utover all mark, jau det var i det minste stas å sjå på..Reklamene dykkar med "Hermans Hermits- No milk today", var jo omtrent eit toppunkt i fjorårets begredelege reklameår..Mykje skabbete greier vart vist, men de skapte både ein snakkist og glede kring det enkle og morosame.. No er det to usmakelege karar som sprett bordtennisballar på magemusklane sine, og oppfordrar folket til å drikke mjølk og trene for å kunne gjere det samme! Eg brekk meg i søvn over dette! Ingen har vel behov for å bli lurt av dette? Ein ting er at det ikkje er mogleg å få til, men det er jo ein heilt begredeleg måte å legge fram produkta dykkar på! 

Vonar de brukar energien dykkar på noko meir høveleg neste gong! De kan betre!

Glad i dykk uansett! Heilmjølk er best, ingen protest! 


Mvh, Øyvind Aasen Gloppestad

Det dukka heldigvis opp eit svar, kun etter eitpar dagar..Her har vi det:

Mr Melk - tv reklame

Hei Øyvind.

Det er flott å høre at du er glad i TineMelk Hel selv om Mr Melk reklamene ikke har falt i smak hos deg. Vi i TINE er takknemlige for all konstruktiv kritikk vi får på måten vi kommuniserer på. Vi ønsker å ha et nært forhold til våre forbrukere, og en aktiv dialog er etter vår mening den beste måten å oppnå dette på. Vi videreformidler dine synspunkter til nøkkelpersoner i TINE. 

Vi vil fortelle litt om vurderingene vi gjorde da vi laget Mr.Melk-reklamen. Hensikten med reklamekonseptet om Mr.Melk, er å gjøre folk oppmerksom på at melk er en naturlig kilde til proteiner, og hva slags funksjon proteiner har for kroppen. For å få frem dette poenget har vi benyttet oss av ironi og laget en parodi på en reklameklisje. Vi hører stemmene til "markedssjefene" i TINE som brainstormer seg frem til en drømmetalsmann, men så blir han til slutt overdrevet perfekt. De kommende episodene med Mr. Melk vil ytterligere poengtere ironien.

Det underliggende budskapet i filmene er at det er lurt å kombinere en aktiv livsstil med sunn mat og drikke. 

Med vennlig hilsen
TINE SA



Linda Midtsjø
Forbrukerkonsulent

Dette vert nok ikkje siste gongen eg sender ein epost til ei bedrift, og de som vil ynskje å følgje denne kan snike dykk innom her av og til..Om de har nokre idèar om kva retning dette kan ta, er det berre å tipse!

Caprinoslekta er rett og slett voldsomt inne i det som har med epost å gjere, så eg fekk rett og slett svar mindre enn eit døgn etter at eg hadde sendt førespurnaden min. Svaret lyder jo som slik:

«Hei Øyvind,

Takk for hyggelig og oppmuntrende e-post.  Etter vi avsluttet vårt samarbeid med vår tidligere videodistributør er Caprinos filmer kun tilgjengelig direkte gjennom oss.

Du må gjerne bestille Flåklypa Grand Prix via våre nettsider eller ringe oss på telefon 67108160, og vi vil være behjelpelig med din bestilling.

http://www.caprino.no/shop/no/items/movie_fgp.asp

Ta kontakt om du har noen spørsmål.

Vennlig hilsen,

Mario Caprino»

Jaujau, kjekke folk desse Caprino, trass i at svaret tyder på at filmane ikkje vert å finne i dvdsjappene innan den nærmaste tida. Eg må med andre ord snart tenkje ut andre julegåver. Jula har jo fleire tradisjonar enn Flåklypa. Her i Gloppen er ei av dei tyngre tradisjonane det som kallast sukkerøl. Ukjent for mange, men grådig avhengigheitsskapane når du fyrst har fått smaken på det. Det beste av alt er at ølet er alkoholfritt, og kan ikkje forbindast med noko anna enn noko positivt. Det har omsider dukka opp ein Wikipedia-artikkel kring dette, som du kan lese her: http://no.wikipedia.org/wiki/Sukker%C3%B8l

Får eg ikkje sukkerøl, brenn eg opp juletreet, noko som er eit dårleg påfunn her i huset, sidan han far er sopass allergisk at han måtte investere i eit plastjuletre. Dei store meisterane innan brygging av sukkerøl i Gloppestadslekta har nok diverre avgått med døden, og difor er det naudsynt at neste generasjon tek over. Vi må kunne kunsten å brygge godt sukkerøl, og det er på ingen måte ein komplisert prosess. Besten var grådig god på dette, noko eg håpar han far arvar vidare. Når eg tenkjer på besten, tenkjer eg samstundes på konfekt, cnoko som òg høyrer jula til. Eg kom på ei grådig god historie kring desse to gode tinga, Besten og konfekt.

Besten var åt å skrante litt, og korttidsminnet var ikkje av dei sterkaste sidene hass i dei siste leveåra. Han var noko fortvila ein kveld, for han hadde gløymt kvar han la ifrå seg gebisset sitt. Slekta vart tilkalla, og leiteaksjon vart satt igang. Det fyrste ein gjerne tenkjer, er kvar er ein av dei fyrste og mest naturlege plassane å leggje ifrå seg gebisset på. Badet? Kjøkenet? Nattbordet? Ingen alternativa slo til på nokon måte, og områda å leite på vart stadig meir kreative, men gebisset var søkk vekk, rett og slett ikkje mogleg å finne. Tante sette seg i sofaen for å gruble og opna konfektøskja som stod på stovebordet. DER var gebisset! Tante snudde seg mot Besten, og synte han konfektøskja med geisset plassert midt oppi.

Svaret var selvfølgeleg like morsomt som situasjonen i segsjølv:

«Åja, då ekje det anna å vente at sjokoladen er oppeten»

"Eg må seie at eg vart både forundra og forarga i førre veke. Julehandelen grip tak i mennesket som om det skulle vore hungersnaud, og unge som gamle pressar seg fram som svoltne ulvar. Det er kaotiske tilstandar i Bergen by. Stresset over å finne det mest som er det nyaste, dyraste, tøffaste, er langt ifrå over. Eg tenkte med meg at det er godt eg er ein roleg kar med sterke ynskjer om å halde fram i det tradisjonelle, rolege liv. Personleg er eg dårleg på å tenkje ut spreke julegåver til liten og stor, men gjev meg tid til å tenkje ut noko som kan komme til nytte eller glede for den det måtte gjelde.

Det er ikkje alltid det er like enkelt å halde seg vekke ifrå det stressande liv. Bussen kjem gjerne to minutt for seint,  køane av bilar hopar seg opp og folk stoppar å gå fordi dei har hamna i ei rulletrapp. Slikt fører til at folk hissar seg opp, og lar det gjerne gå utover dei som verkeleg ikkje har skuld i dette sjølv. DÅ er det godt å gå heim, sette på ein kopp kakao, og stengje verda ute. For verkeleg å senkje skuldrane, kan det være på sin plass å setje på ein film som kan dra deg vekk ifrå omverda, langt vekk, til ein vakker plass. Flåklypa er vel den idèelle plassen, men det er det berre filmen Flåklypa Grand Prix som kan gjere.

Eg snakka med ei ung oppegåande kvinne i Bergen. Vi var inne på dette med film. Eg slo neven i bordet og tenkte eg ville avslutte debatten kring kva som kan reknast for å være verdas beste film. Flåklypa var mitt naturlege val, ettersom eg har dei siste 20 åra sett den iallefall ein gong i månaden. Kvinna lo godt, for ho måtte ærleg innrømme at ho ikkje hadde sett den! Eg vart mildt sagt sjokkert, og tenkte at det måtte setjast igang strakstiltak for å redde dette kvinnemennesket! I samme slengen hadde eg då løyst oppgåva om kva ho fortener i julegåve

Endå værre var det når eg tok turen innom samtlege butikkar som sel noko som kan likne DVD'ar i Bergen. Ikkje ei einaste forretning hadde so mykje som ein kortfilm i Caprino sitt namn! «Ute av produksjon» var det siste svaret eg fekk. Kva er dette? Eg meinar personleg at samtlege born som har ein meir eller mindre normal oppvekst her i landet, skal ha moglegheiter til å vekse opp med Caprino sine meisterverk, især FGP! Eg har mine eksemplar av filmane, men desse nektar eg å gje vekk! Korleis skal eg løyse dette? Eg vonar inderleg at dette er kun snakk om eit lite avbrekk for å lansere sakene i Blu-Ray?

NRK. Sølvaste NRK serverer dagens unge så mykje dårleg TV, redninga for mange er DVD'ar og opptak ifrå gamle heltar. Reodor og heile gjengen hass er ein av dei. Gje meg eit positivt svar på dette, gjerne før dagens unge vert så ufordragelege at interessa for legendariske dukkefilmar med sjel til tusan, ebbar heilt ut. Det er nok av problem i verda. Ikkje gje meg eit til.

Vonar vi er samde om dette, og at de tek til vet, slik de gjorde med den suksessfyllte remastringa av Flåklypa Grand Prix. Det gav filmen ein ny vår, til glede for mange unge og gamle.

Med venleg helsing, Øyvind Aasen Gloppestad "

Dette er ei gjengjeving av ein epost eg sendte til Remo Caprino, son av den geniale Ivo Caprino ikveld....Eg ventar på svar og vil selvfølgeleg dele dette med dykk!

Eg føler på meg at neste innlegg kjem ganske snart.. Då vil det nok basere seg på eit manus eg har skrive..Olsenbanden er nemleg ikkje dau alikevel!

Dagens låt:

Meistererket "Reodors Ballade"

Dagens Gløppeuttrykk,

Jørte.

"No har eg jørta i saman tømmeret på sleden"

Kan på eit vis kallast å knyte saman.

Eg har alltid hatt ei stor interesse for bil. Mange utanforståande trur at alle med interesse

for bil tykkjer det mest spanande er dei bilane som har den største motoren, som går raskast, eller

er dyrast. Slik er det rett og slett ikkje, men det hadde jo vore uhyre moro å prøvd eit monster av

ein bil, for å kjenne på korleis det er å køyre noko slikt.

Interessa mi held seg på eit lavt nivå. Intressa er stor, men eg føl mest med på marknaden som kan

være oppnåeleg for megsjølv ein gong i framtida. Den verkelege draumen er ein 929 ifrå 1976. i dei

tider Mazda( jau, Mazda er faktisk den store favoritten) prøvde seg på den amerikanske marknaden.

Far min har køyrt Mazda i vel 30-år, fram til for nokre år sidan, når alle borna var blitt vaksne..

Han klinka til, kjøpte seg ein Volvo S80, med vel dobbelt så mange hestar som dei 3 fyrste Mazda'ane. For

meg var det ei viss glede, men og stort vemod. Gleda var grådig står når bror min ikkje klarte å stå

imot presset. Han kjøpte den førre bilen til han far. Bilen som har ført familien Gloppestad på mang

ein ferietur. Likevel er det ikkje denne modellen det er mest sjel i for meg. Totalfråhaldsmannen og musikaren Ola

Skarstein Tennes har nemleg ein Mazda som overgår alt som har med sjel å gjere:

Dette vidunderet av ein bil har gitt meg mykje. Traudalen, Våtedalen, Langedalen,, Jostedalen, Haneholmen,

Kleberget, Viksdalen, Utsikten, Quartfestival, Roskilde, Way out West, etc. Opplevingane er mange saman

med Ola og Magda, det er nettopp det bilen heiter, Magda.

Tidene forandrar seg, og no kan det være Magda sin tur. Ho Magda er småsjuk, noko som kan utvikle seg. Eg

fekk den triste telefonen ifrå eigaren for nokre dagar sida. Eg vart paff. Ola

myser på ei ny Magda, noko som selvfølgeleg er bra for Ola og det som gjeld tryggleik på veiane. Ein vert

jo lett rørt når ein ser på biletet av den originale Magda, der ho står fjellstøtt i vinden. Diagnosen

er foreløpig utskrifting av hjullager x2..Dette er ikkje spesielt dyrt om ein er lur, men det er alikevel

eit spørsmål om kor mykje energi ein skal legge i eit prosjekt som muligens får seg ein ny knekk i nær framtid.

Magda står i Oslo, og eg vonar Magda held stand over vinteren, slik at ho kan få komme seg heim til Gloppen. Vidare er det håp om å gje ho den pleia ho treng, for evig tid. Ynskjelista til fleire i venekretsen bør blihjullager, eit for frampart, eit for bakpart..

No må eg gå..Eg må trykkje opp plakatar, skrive tale til demonstrasjonen som føregår utanfor Heradshuset eingong i framtida..Det er nemleg voldsomme planar for veldedigheitsarrangement på gang..Bob Geldof er med!

Fortsettelse følgjer, om du tek initiativ!

Etter at historia om jenta på bussen har fått ei viss merksemd, føler eg for å ta ei god historie til, MEN FYRST. Eg er åt å bli bra lei av å oppdatere folk på kva som skjer med meg for tida. Vi tek det punktvis og kort:

- Har fått meg arbeid hjå Eurofoto fram til jul

- Bur med andre ord i fagre Gløppa

- Har fortsatt jobben på Kontoret i Bergen, og dreg difor ned til byen annankvar helg for å arbeide der.

- Har søkt meg jobb i BRAK, noko som gjer at eg kan arbeide for eit betre kulturtilbod for dei som likar Rock & Roll i   Sogn og Fjordane og faktisk få løn for det.

- Har ikkje fått meg kvinfolk nei

So var det over til historia. Eg har gode vitner i denne saka, og vonar den kan forteljast på ein god måte:

Staden er Roskildefestivalen i 2006. Det er andre konsertdag, og nervane er i heilspenn. Eg skal sjå min store barndomshelt Axl Rose spele med det som kan diskuterast opp og ned i mente om det kan kallast Guns N' Roses. Axl var i godlunet denne dagen, og brukte berre i underkant av 2 timar på å komme på scena. Eg hadde planar om å få med meg Sigur Ros rett etterpå, men det vart selvfølgeleg altfor seint til å nå det. Axl gjorde ein langt bedre prestasjon enn det eg hadde forhåpningar om(og desse var jo ikkje spesielt store i utgangspunktet), so glade og nøgde gjekk eg tilbake til campen vår, saman med min kjære bror og Gløppenabo Øystein.

Når det er festival, er det jo alltid eit alternativmenneske i nærleiken, så i år 2006 hadde eit kvinnemenneske utstilling av kunsten sin på festivalområdet. Ein kamerat av meg ved namn Lars vil nok karakterisere eit slikt type menneske som «Typisk HF-fakultetskvinfolk som konsekvent skal gå i stygge kle, setje seg midt i vegen for å spele gitar eller skrive dårlege dikt, sitje i vindaugskarmen istadenfor i ein konfortabel stol eller sofa, smette innom iallefall ein demonstrasjon i veka, stille altfor direkte spørsmål til deg som ukjend person, tvangsinnmelde deg i «Leger uten grenser», klyppe håret sitt sjølv, lukte rart, sipe for ingenting OG være altfor glad i å ta bileter i svart kvitt».

UANSETT. Denne kvinna sitt meisterverk som nokon hadde presentert å kalle kunst, bestod av alvorleg mykje tau som var knytt mellom ymse tre i omlag 30 cm høgde. Dette er noko eit lite barn kunne funne på tenkjer du. Det tenkte eg òg, men ikkje før eg stod med begge beina godt planta midt i kunstverket. høgrefoten vart ganske skåna for magien frå kunstverket, medan venstrefoten meir enn gjerne ville studere tauverket på nærare hald.

«EIT TAU KAN IKKJE KNYTE SEG SJØLV» har far min sagt til meg. Det kunne dette tauet. Til og med lage ei løkke, som då venstrefoten min fekk rundt seg. Når eg la merke til dette, prøvde eg å smyge foten min ut ifrå løkka, noko som ikkje gjekk so voldsomt bra. Eg fekk ein lei knekk i høgrefoten, og i rein refleks trakk eg til meg venstrefoten, noko som resulterte i at løkka strama til. Eg var på veg til å ramle, men skulle berge meg med æra i behald.

Nokre meter framføre meg stod der eit pissoar, av denne typen:

Eg la ein plan før panikken breidde seg fullstendig medan eg var på full fart framover. Eg var ikkje til å stoppe på eiga hand, så noko måtte blokkere meg. Pissoaret var ein finfin destinasjon tenkte eg, og baksa meg imot dette. Planen var å ta tak i kanten oppe på pissoaret, for å ha noko å støtte meg til. Dette gjekk nesten bra, men sidan tauet ikkje var så langt som eg hadde eit ynskje om, vart eg rykkt tilbake nokre få centimeter ifrå kanten..Neven knytte seg, og hamna rett i holet i pissoaret. Eg stod med heile høgrehanda i urin og vart ganske sjokkert over kor dårleg utfall moderne kunst fekk for meg.

Dårlegare gjekk det med han som stod på andre sida av avtredet. Han fekk nemleg kjenne konsekvensen av at min over 90 kilo tunge kropp kom brasande imot installasjonen han stod å nytta seg av. Det at eg fekk veta ut armen i mig gjekk brått fint, når eg presterte å velte heile pissoaret over sopass at den uheldige dansken på andre sida fekk ein tsunami av urin imot seg, og var gjennomblaut ifrå brystkassa og ned. Eg kunne ikkje anna enn å beklage, og forklare situasjonen. Det var nok sikkert ikkje heilt enkelt for han å akseptere årsakinga, men det var lite han kunne gjere uansett.

Med vel 50 tilskodarar trakk eg meg roleg tilbake, sneik meg inn på eit område som var stappa fullt i alternativting, og vaska armen i eit ubrukt fotbad utan å gje beskjed, og forlot åstaden som om ingenting hadde skjedd. Fint å finne ei nytte i denslags.

No har det skjedd mykje sia sist! Eg har flytta heim til Sandane, og skal bu her fram til jul, men med korte avbrot annankvar helg, for då held eg jobben på Kontoret i Bergen igang..Det vert med andre ord rikeleg med jobbing framover, og det føles gøtt. Sandane er usedvanleg daudt, spesielt når ein planlegg å stikke innom øvinga til Gloppen Janitsjar den veka dei har haustferie. Aulaen var med andre ord tom.

Kva har ellers skjedd sidan sist? Lite med action som vanleg, med unntak av ei legendarisk oppleving idet eg gjekk av bussen på Kleivedammen (siste stopp før busstasjonen på Sandane). Eg tok med meg bassen og veska mi(einaste bagasjen for ein aktiv reisegut), medan eg la merke til at eit kvinnemenneske var på veg utav bussen. Eg gjekk vidare heimover, men merka at når bussen starta oppatt, var det voldsomt til ulydar ifrå motoren. Noko ala ei viftereim som skrik, samstundes som det er ein passeleg stor stein som er kilt mellom bremsekaliper og skjeve. Eg vurderte å springe etter, i tilfelle det var noko voldsomt gale, men eg rekna med det kom til å løsne, trudde eg. Bussen gjekk nokre meter, og lydane fortsette, berre at volumet auka, og det kom nokre voldsomme smell ifrå motorrommet, trudde eg. Bussjåføren var rutinert og lite serviceinnstilt (slik dei fleste bussjåførar er), og tok dermed foten fatt, og bremsa knallhardt, gjerne då for å få ulydane roe seg, trudde eg. (Dette er jo omtrent like effektivt som korte cornerar, og som å slå på ein pc-skjerm fordi operativsystemet har hengt seg opp). Ulydane fortsette, til eg var sopass langt ifrå at eg ikkje hadde sjans å ta igjen bussen, utan at eg hadde hatt noko som helst å bidra med. Sikker i min sak såg eg bussen fare avgarde, og RETT før bussen svinga ut av synsvinkelen bemerka eg meg kva lyden var for noko! Eg hadde høyrt liknande greier før, og no var lyden blitt so voldsom at det minnte mykje om apeskrik..Skikkeleg skjærande. Eg heiv ifrå meg både bass og veske, for dette var eit naudstilfelle! Det er jo berre i eit einaste tilfelle vi menn reagerer alvorleg hardt, der adrenalinet plutseleg skyt fart, og du har krefter du aldri hadde trudd eksisterte (iallefall ikkje i ein so sleten rockekropp)

Ei kvinne i naud! Bussjåføren hadde smellt igjen bagasjeromsdøra og sett foten på pedalen! I stummande mørkre og bikkjekalde forhold låg denne jenta mellom koffertar og anna og skreik det ho makta for å få bussen til å stoppe! Det er noko med det mest brutale eg har høyrt, ved sidan av den andre gangen eg høyrte ei kvinne hyle i dødsangst. Eg skjønar ikkje korleis det går an å unngå å sjå ei jente prøve å få ut bagasjen sin, men han var nok gira på å parkere bussen og skunde seg heim. Kvinna vart redda, enn noko skjelven og angstprega, men det gjekk nok fint, trur eg.

NO skal det bli skikk på Bløggen framover! Her skal det vasast eit og anna om den skabbete fylkeskommunen i Sogn og Fjordane, minimalt om spøting, beretningar om Gløppa, sausenebb og epleslang..

Dagens låt

Sigur Ros - Hoppipolla

Dagens Gløppeuttrykk:

Hatteføk.

"Hoi dar, du var verkeleg skabbete på håret! -Jau, det var nåke te hatteføk ut døra i dag tidleg!"

(Jau, eg veit det ikkje er gløppisk originalt, men ingen kan ta ifrå oss den fantastiske Ø'en)

Bloggen er ikkje dau, men proriteringa har vore rablande galen den siste tida..Eg har stort sett brukt tida på å jobbe med Glopperock, og tenkt på ymse tekstar i gapne låtar..Salhusvinskvetten til dømes, noko eg ikkje har lytta allverdens til i utgangspunktet. Eg vart rett og slett sjokkert over feil og manglar i teksten på låta «Sokkane». Det startar jo med refrenget som går slik omlag slik:

Eg har firogtjue sokka ikkje to ta dei e par.
Eg har leita tusen gongar men dei andre ekje dar.
Eg har lagt på kne og skreke
Eg har skjelt ut mora mi.
Da får no vere grense for ka ein finn seg i.

Det vi alle kan vere einige om, er at det ikkje er fint å skjelle ut mødrene sine, sjølv om det er aldri so fortent. Det er òg heilt riktig å setje grenser for kva som er akseptabelt her i verda, anten det handlar om sokkar eller krig. Det eg ikkje kan fatte og begripe, er korleis mannen bak teksten, Bjørn Jensen, kan klare å ha ei vaskemaskin som sausar vekk sopass mange sokkar før han tek tak i situasjonen..Når han har 24 sokkar som manglar kompis, so betyr det at iallefall 24 sokkar som har forsvunne..Teksten er sterkt mangefull på eit vis, sidan vi aldri får høyre noko om kor mange par som faktisk har forsvunne! Jau, 24 enkle, men eg vil kalle det ein legendarisk situasjon om ingen dobble har forsvunne etterkvart! Kva gjer ein med nokon av dei enkle? Jau, somme av oss er sopass rebelske at vi hukar tak i ein sokk som er tilnærma lik ein annan, og nyttar dei opp imot kvarandre. Forsvinn aldri nokon av desse to, eller er det noko Bjørn Jensen og gjengen prøver å fortrenge?

Spørsmåla er mange, og eg rettar eit kritisk blikk mot Salhuskvintetten sine tekstar..Dette er berre fyrste line i ei relativt lang låt..Gutane har jo gjeve ut eit utal plater..Tenk deg kva innhaldet vidare utover i låta bringer, og alle dei andre låtane? Eit stort varsku er sendt ut. Bjørn bør få seg ein epost med ymse spørsmål kring temaet..Eg føler eg gjer landet ei stor teneste isofall!

                        Dagens låt, sidan ho absolutt bør vinne seg kroner 1 000 000 framføre The Pink Robots imorgon,

                                                                                    
                                                                                 Susanne Sundfør ? Dear John

..Det store internettet forklarar det på denne måten:

«Sjedu» er et lokalt uttrykk som nyttes dialektisk for «ser du», og legges gjerne på i slutten av en setning. Uttrykket er så lokalt nyttet at folket fra Sørstranda kan omtales å være en «Sjedu». Utviklingslaget har valgt å spille på uttrykket og har gitt lagets nettside navnet, sjedu.no.

Blant noen personer er uttrykket blitt hengende som kallenavn, og en vandrehistorie forteller om en bonde som ble kallet Sjedu, ikke likte at navnet gikk videre til sønnen. Han skal ha forklart dette på følgende måte: «At de kalla meg for Sjeduen, det er greit, sjedu, men at de kalla sonen min for Veslesjeduen, det likar eg ikkje, sjedu.»


Med dette ubegripeleg dårleg redigerte innlegget er blogginga til gloppestadguten igjen på g.

No har det vore sprikande i det siste...Eg har ikkje hatt høve til å skrive allverdens på bloggen, men no er eg tilbake i Bergen by, so no kan fiske i Gloppefjorden bytast ut med bloggskriving og allverdens anna..Eg hadde ei svært god heime, med mykje fiske og andre nyttige aktivitetar som meir eller mindre gjev mat på bordet..

I desse tider er det full jobbing med å ferdigstille nytt øvingslokalet..Vi er tre band (The Alexandria Quartet, Hypertext og Catastrophes) som har skaffa oss husly saman, og snekkrar og skrur alt som trengst..TAQ har diverre vore «fastlåst» i New York i ei vekes tid, so vi andre har teke deira arbeid..Skattekort vil bli levert til dei.. Det skal iallefall bli vakkert tilslutt! Ikkje ein einaste som er utdanna innan tømrarfaget, men vi klarer oss fint med logisk tankegang og samarbeid. Eg hadde aldri trudd at ein spinkel vokalist ifrå Haugesund kunne bidra sopass mykje med å få ordna til ei himling.

Sidan det er lenge sidan sist innlegg, er det vel òg på tide med eit politisk synspunkt (Det er vel alvorleg lenge sidan sist!) I Bergens Tidende står det skrive at Bystyret har snudd heilt om i ei sak. Bergenfest og Festspela får utvida skjenketida si ifrå 02:30 til 03:00, med sterk motstand ifrå SV, Raudt og KrF.. Mange her i landet meinar vi har ei altfor streng skjenkelov, og vil med dette juble høglytt for denne halvtimen. Eg er ein av dei som meinar vi har ei fungerande skjenkelov, og at den ikkje er like kvass som folk vil ha det til.

Med dette vedtaket syner Bystyret (igjen) at dei ikkje har tankane på rett plass.. Dei kallar det at dei legg til rette for viktige kulturarrangement. Eg støttar Torstein Dahle i at det er med på å uthole skjenkereglementet. Forskjelsbehandling er igang. Om eit bestemt arrangement vil få støtte i bystyret på denne måten, vil andre arrangement i framtida kreve det samme. Det forundra meg heller ikkje at det skulle vere eit meir finkulturelt arrangement for feite 50-åringar som skulle vere dei fyrste til å rikke på skjenkereglementet (Nei, eg veit at også unge heng med på festspela, men du veit kvar eg vil)

Halshogg meg meir gjerne, men slikt tåler eg ikkje. Om du er ein av dei som meiner at det burde vore skjenking til tidleg på morgonen står vi sopass opp imot kvarandre at den diskusjonen kan vi like godt legge dau før vi startar. Folk er stort sett gapne i dette landet, og då hjelp det ikkje å sitje på ein ruskjen pub fram til klokka 07:00 på morgonen. Drikkekulturen her i landet har vore sopass dårleg lenge, og om ein trakkar seg igjennom Bergen sentrum på kva kveld som helst, ligg der folk å velt i ei trapp, nokon med brotne naser etter ei slostakule for den del. Eit bevis på at det ikkje har kome seg, og vil forbli slik i tida framover. Om du ikkje har rukke å drukke nok før 02:30 får du finne på noko anna.

So vart det ikkje slik at Motorpsycho kom seg til Bergen denne gongen..Eg hadde billetten klar takka vere min gode bror, men gutastrikjane i bandet fekk ikkje trylla flytrafikken igang igjen..Når då folk sutrar over at dei kunne ha sett seg i ein bil og køyrt, so har dei muligens ikkje tenkt over at det er eit stykke ifrå Trondheim til Bergen. Bandet har nok eit stramt program, og etter 20 år har dei nok erfart at bilkøyring ikkje alltid er like spenstig..Eg syner forståing for bandet, og ynskjer dei velkomne til Bergen 14.mai, ein av dei få dagane iløpet av året der eg veit eg er oppteken..Ein sokalla smell, men det får ein tåle!

Det å vere engasjert er viktig. Sportsklubben Brann hadde idag møte med supportarane, noko som visstnok var veldig positivt, skriv dei iallefall sjølv..Eg saknar mitt engasjement i Raudekrossen..Det var stor stas...Telefonteneste for barn og ungdom. Det var kjekt, og fekk meg til å sovne med litt betre samvit. For ein fin gjeng, og demann kor mykje kjekk ungdom som lurer på mykje rart! Mange sterke opplevingar, og mange tylne saker..Eg gløymer det aldri! Synd dei på død og liv måtte flytte heile stasen ut av Bergen og inn i Oslo..Raudekrossen mista ei stjerne av meg då.. Fagert! Engasjement er ordet..Det eg eigentleg skulle fram til var at eg likar særs godt mannen i denne lekkja nedanfor..Alle veit korleis ei arg bikkje knurrar og glefser..Han her må alikevel syne det, om det er nokon som har gløymt korleis det både ser og høyres ut:

Her hi natta drøymde eg at eg vada i Gløppenelva, igjen..fløga lokka til seg ein laks..ein stor ein. Det var heilt villt å hale den iland..Eg tippar den var 5 kilo..Det var ingen vanleg laks...Denne hadde nemleg eit uvanleg skinn..Snøleopardskinn! Det fekk meg til å bli endå meir gira på at elvefisket må starte igjen! Det klør i nevane! ( Natta før drøymde eg at ekteparet Hjorteseth oppe på Breim hadde kjøpt seg nytt tørkestativ, og eg måtte absolutt komme å sjå på det..Eg vart diverre ikkje glødande interessert i vasking av kle etter den draumen)

Jaudå, no er våren komen, og det lyte nyttast! Båt er det dårleg med her i byen, men eg var ein tur utover mot Flesland på søndag..Lars Johan har kjøpt seg seglbåt, so då speida vi etter flotte hamner! Det er fantastisk mykje fine områder utover der! Sikkert dyrt å kjøpe hus der, sidan det er pent..Ser fram til endå heitare temperatur, so skal det bli fleire fagre stunder mot havet! Det minner meg på at både Beastmasteren og havstonga eg kjøpte seint i haust står ubrukt..Når dei rette høva kjem, då skal dei få vere med på leiken!

Det var kort det her, men kvifor sitte inne å blogge når ein kan vere ute? Det er vel òg på tide å lage til ei ny speleliste, forbeholdt vår/sommarlåtar! Det blir vel litt Beach Boys vil eg tru!